1. Hoe je ervaring delen?

Wil je jouw ervaringen kwijt, sterke verhalen van jouw eerste run? Dan kan dit hier!
Schrijf je eigen verslag en mail naar ignace.naeyaert@skynet.be.

Dit verslag zal vervolgens op deze webpagina geplaatst worden.

2. Persoonlijke ervaringen

Een verslag van Jonas Lesage van de Scouts en Gidsen Heule Robrecht Van Bethune:

Zondagmorgen 11u aan het scoutslokaal, dat was onze afspraakplaats. Daarna zouden we met zijn 8 deze keer afzakken naar Sint-Kruis, om voor de 3e keer samen mee te doen aan de Survivalrun. De sfeer was gespannen, iedereen vroeg zich af waarom hij het toch weer in zijn hoofd had gehaald om opnieuw toe te zeggen om mee te doen.

Om de spanning te kanaliseren hebben ik en mijn partner ons dan maar op de verkleedkoffer gestort. We beslisten toen om niet voor dé tijd te lopen, maar voor de originalitijd, wat op dat moment een goeie grap was… Ik zou boven mijn standaardsurvivaloutfit een strak roze atletiekpakje aandoen, mijn partner zou met een petje in de vorm van een muis het hele parcours afleggen. Het duo Lesage-Devos zou schitteren, zoveel was zeker.

Aan de start, en vooral op de weg er naar toe, zorgden we al voor de nodige vragende blikken en lachende gezichten. Toch bleef de Waarom?-vraag door mijn hoofd spoken.
10km, 44 hindernissen, ik kom hier nooit heelhuids vanaf…

Maar zonder het te beseffen waren we al vertrokken. De sfeer zat er in, demarrages werden meteen gezet, het peloton spatte al in de 1e kilometer uiteen.
Onderweg had ik het minder lastig dan ik vooraf had gedacht. We liepen ons eigen tempo, werden stilaan gekend bij onze lotgenoten, en ook de vrijwilligers aan elke proef wisten onze verkleedpartij te appreciëren. Het werd zo’n danig succes dat de mensen, bijna tot vervelens toe, zeiden dat, als er een originaliteitsprijs zou geweest zijn, dat die zeker voor ons zou zijn.
Ondertussen wisten wij ook mekaar te entertainen door plots heel luid te roepen, mekaar omver te duwen, te vallen, met aarde te gooien, roepen naar de medemens, lachen met de ander die sukkelt met een proef,…

Kilometers slonken, de nummertjes van de proeven kwamen steeds groter, onze kleren werden steeds natter,mijn broek steeds bruiner, mijn schoenen begonnen te schuimbekken, mijn spieren wilden niet meer mee, makkelijke proeven werden steeds moeilijker, de motivatie om tussenin te lopen daalde zienderogen, mijn darmflora begon te rebelleren, mijn aura rook naar vuile sloot en koeienvla, ik zag het even niet meer zitten,…
Tot ik in de verte de commentator hoorde! Ik voelde mijn laatste restje energie groeien, en toen het volk langs de weg ons aanmoedigde, voorafgegaan door gelach natuurlijk, wist ik het zeker, ik ga het gewoon weer doen.

En dan sta je daar, mak, wak, ruikend naar kak, met mijn roze broekje lekker strak, voor de laatste hindernis, een touw in een zak. Ik was leeg, mijn armen waren herleid tot pudding, maar met een laatste oerkreet kon ik mij uit de zak hijsen en over de finish strompelen. Wat ik niet had gezien is dat de prijsuitreiking net bezig was, en ik die met mijn oerkreet, en om nog maar te zwijgen van onze verschijning, nogal verstoord had.
Het duo Lesage-Devos eindigde in een tijd van 3u09, geen sterke tijd, maar voor twee niet-geoefende sporters volgens mij geen slechte prestatie.
En ’s avonds in mijn bed wist ik het antwoord op de Waarom-vraag, ik deed dit voor mezelf en om 3 dagen later nog te voelen aan armen en benen, dat ik het volgend jaar zeker opnieuw doe.

Een korte reactie van Yves Vandermoere:

Gisteren voor de eerste maal deelgenomen aan een survivalrun – na beoefenen van vele andere sporten (triatlon, duatlon, mtb-en, …) en dus al regelmatig aan wedstrijden te hebben deelgenomen, moet ik zeggen dat jullie organisatie echt SUPER is !!! 

Het is afzien als de beesten, maar door mooie parcours en vriendelijke vrijwilligers is deelnemen een écht plezier ! 

Volgend jaar zien jullie ons zeker terug (maar zal m’n touwklimmen wel wat beter oefenen :-).

Reactie van Patrick Tas:

Nadat ik reeds enkele malen aan de recreatieve run had deelgenomen besloot ik om dit jaar de lat iets (een serieus stuk bleek achteraf) hoger te leggen en deel te nemen aan de wedstrijd halve run! Als wielrenner in het zomerseizoen loop in nooit en hang ik ook niet in de touwen. Vanaf oktober begon ik me voor te bereiden, ik begon met looptrainingen afwisselend met touw oefeningen. Dankzij de parcoursverkenning en de vele tips van Jannes (waarvoor mijn oprechte dank!) had ik reeds een idee van wat mij te wachten stond. Op de dag van de wedstrijd starte ik met als enig doel de wedstrijd uit te lopen en mijn bandje te behouden! Na enkele hindernissen die vrij vlot gingen in het begin van de run kwam ik aan de "miserie"touwtjes. Ik nu weet perfect hoe men aan die naam komt! Deze oefening heeft mij enorm veel kracht gekost ik moest de boom met de hand raken en op training ging het maar net met mijn voet! Mijn armen waren aan het verzuren en ik wist geen raad, puur op karakter heb ik beginnen slingeren om mij dan tegen de boom te laten vliegen (letterlijk) het werd goedgekeurd en ik kon door lopen. Vanaf dan waren de meeste oefening plots een stuk moeilijker want mijn armen waren volledig verzuurd! Vanaf de oversteek van het kanaal (leuke en toffe hindernis)liepen we steeds met een vijftal samen, vanaf het Fort begin je serieus het verschil te voelen tussen de recreatieve- en de wedstrijdrun. De hindernissen volgden elkaar vlot op zonder zich te sterk te concentreren op één plaats. Eenmaal over de vlottenbrug (met nog steeds mijn bandje) wist ik dat ik ruim over de helft was en dat gaf mijn moraal een enorme boost( de drank en stukjes banaan ook). Na drie uren afzien, vloeken (onkunde?)kruipen enz. kwam ik aan de eindhindernis gelukkig kon je deze hindernis in fasen doen waardoor je telkens een rustpunt had (gelukkig). De lusjes waar je je moet aan vasthangen en dan over een balk schuiven zag er ongelooflijk moeilijk uit, maar door goede te slingeren bereikte ik vlot de overzijde. Nu reste mij alleen nog die lange groen zak, de eerste maal raakte ik net boven en kon ik de ijzeren hoepel met mijn handen vastnemen maar ik had geen kracht meer en moest lossen, na enkele minuten en op mijn blote voeten probeerde ik het opnieuw, deze maal lukte het mij wel! Ik was er, na drie uur en vijf minuten had ik mijn opdracht volbracht: aankomst met bandje! Moe, trots, vuil en stinkend kon ik van een warme douche genieten!

Het was een prachtige ervaring, ik heb er enorm veel voldoening uitgehaald! De run was perfect georganiseerd en héél goed ingedeeld;de hindernissen waren net zwaar genoeg zodat je als beginneling soms héél diep moet gaan maar je het toch net kan volhouden! Volgend jaar kom ik zeker terug (als veteraan).